VERDRIET

Verdriet omdat het allemaal niet liep zoals ik dacht. Geen rozengeur en manenschijn, geen mooie periode om op terug te blikken. Enkel hobbels op een lange weg en verdriet. Wanneer ik terugblik zie ik steeds vaker de moeilijke periode en niet de leuke momenten die we ook hadden. Dan lijkt alles zo overschaduwd door mijn postpartum verhaal. Alsof ik dat verhaal ben en niet veel anders meer op tafel te leggen heb. Ik wil er van loskomen. Mijn eigen verhaal weer positiever maken, weer trots kunnen zijn op mezelf en niet steeds focussen op wat ik allemaal niet ben. Ik ben niet de ‘yummie- preggo-mummy’ geweest. Eerder de walrus met een kruk door bekkeninstabiliteit en steunkousen. Nog was ik de kersverse moeder waar iedereen jaloers op kon zijn. Ik heb een pad bewandeld dat zich meestal in de schaduw voordoet en waar niet over gestoeft kan worden. Dat besef is iets om te verwerken. Ik pas niet meer in een plaatje terwijl passen in een plaatje iets was wat ik altijd heb geprobeerd. Niet opvallen met uitgesproken meningen en me aanpassen aan mijn omgeving. Zo deed ik dat. 

Moeder worden met grijze wolk boven het hoofd heeft dat veranderd. Ik wil dichter bij mezelf kunnen staan, meer van mijn eigen ik laten zien. Me minder laten leiden door wat anderen van me kunnen denken. Sinds enkele maanden heb ik het pad dat ik bewandel weer in handen of toch in de wandelschoenen. Ik beslis over de richting die ik uitga en niet mijn hormonen of depressieve gevoelens.  Dat is waardevol. Iets om niet snel te lossen. Ik weet nog niet welke richting ik uit zal gaan. Wat ik wel weet is dat het hier goed is, zo op mijn pad in de zonneschijn. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s