Blog

DE RESETKNOP

Een pauze-knop. Ik wilde dat mijn baby er een had. Ik probeerde reeds alle afstandsbedieningen in huis, maar geen enkele lijkt te werken op onze baby. De handleiding zijn ze jammer genoeg ook vergeten te leveren. Heb ik even pech. Moet ik het hier zelf nog gaan uitdokteren ook. Dat dat met momenten zo zwaar kan zijn besefte ik vooraf niet. 

Als mijn baby met een afstandsbediening kwam kon ik tenminste terugspoelen naar een nacht waar hij doorsliep wanneer ik moe ben, op pauze drukken wanneer ik niet omkan met een huilbui en even tot mezelf wil komen of gewoon vooruit spoelen naar een moment waarop de krampen voorbij zijn. 

Alleen, een baby heeft maar 1 knop en dat is de aan-knop. Of je nu wil of niet. Want in het echte leven moet je het doen met de situaties van die dag. In het echte leven is er geen Instagram perfectie. In het echte leven zit je ongewassen met vettig haar je baby te sussen terwijl je zelf je tranen amper kan tegenhouden. Niet echt wat Instagram mij beloofde. Verdorie, ik ben er ingetrapt.

Wanneer mijn baby ligt te slapen, veeg ik het snot van mijn gezicht, kwak ik er wat fond de teint op en met de juiste filter lijk ik alsnog perfect gelukkig met een zalig slapende baby het perfecte verhaal te verkopen. Haha, instagramgebruikers. Jullie hadden mij liggen, maar nu laat ik jullie allemaal een poepie ruiken! 

Of dat is toch wat ik wil doen. Alleen, zo zit ik niet meer in elkaar. Ik heb er geen behoefte aan om zaken mooier voor te stellen dan ze in werkelijkheid zijn. Ik ben wie ik ben en wat ik nu ben is niet altijd mooi. De meeste postpartum depressies zijn in essentie natuurlijk niet echt mooi. Ik heb het op foto proberen vastleggen, alleen blijkt Instagram geen depressiefilter te hebben. Jammer, maar helaas. Een postpartum depressie leg je niet vast op beeld. Als het voorbestemd is, is het iets wat je meemaakt. Waar je jammer genoeg doormoet. Er is geen afstandsbediening of filter die het beter maakt.

Als het kon zou ik vooruit spoelen naar een moment waar ik me beter voel. Waar alles weer in zijn plooi gevallen is. Maar wat leer ik er dan uit? Ondertussen begin ik te beseffen dat dit, naast het feit dat het een hele rotte periode, ook een heel leerrijke periode kan zijn in mijn leven. Ik leer dingen over mezelf en over mijn omgeving. Ik leer wat ‘diepgang in je leven’ echt wil zeggen en ik besef daardoor dat het hele Instagramgegeven gewoon een façade is. Een plek die maakt dat we ons altijd minder zullen voelen dan een ander. Die ons het gevoel geeft steeds zaken te missen, dat we er op een bepaalde manier moeten uitzien en andere lariekoek. 

Laat ons eerlijk zijn, wat is in essentie de meerwaarde die we kunnen halen uit onze perfecte plaatjes? Om niet te zeggen: ‘Is er wel een meerwaarde?’. Is het niet belangrijker om echte banden aan te gaan met mensen uit je omgeving die echt om je geven dan de perfecte foto delen op een forum? Ik ben er voor mezelf al uit wat het antwoord is. Ik wil investeren in diepgang in mijn leven en daar neem ik dan graag mijn blubberbuik en striemen bij. Als ik maar weer terugvind wat me tevreden maakt. En oja, als iemand die afstandsbediening tegenkomt, laat me dan iets weten.

VERWACHT HET ONVERWACHTE

Laatst zat ik in de wachtzaal bij de dokter met onze baby. Toevallig zat er naast me een moeder met een baby van dezelfde leeftijd. Stiekem bekeek ik haar vanuit mijn ooghoek. Gestyled haar, subtiele make up, slank figuur, wakkere indruk, fris parfum. Hier zit ik dan, dacht ik. Jogging, afgetrapte sneakers, melkvlekken op mijn T-shirt, donkere kringen onder de ogen en eigenlijk allesbehalve een frisse geur. Wanneer stond ik voor het laatst ook alweer onder de douche? Misschien toch een reminder in mijn agenda zetten voor persoonlijke hygiëne.

Een mooie samenvatting van het moederschap. Ik hoopte dat ik die andere moeder ging zijn, alleen draaide dat iets anders uit.  Je kan je voorbereiden zoveel je wil, maar het blijft een feit dat je niet weet wat je echt kan verwachten tot je het meemaakt. ‘Go with the flow’ is eigenlijk een mooie tactiek. Verwacht niets, dan kan je ook niet teleurgesteld worden. Een tactiek die ik vooraf redelijk goed ter harte heb genomen. Nou ja, heb genomen… Mijn zwangerschap stak zo erg tegen dat er niet echt veel ruimte was om te fantaseren over een roze wolk. Het enige waar ik over fantaseerde was dat ik na mijn zwangerschap weer mezelf ging zijn. Alsnog werd ik op dat gebied behoorlijk teleurgesteld. Na de geboorte van een baby word je namelijk iets extra. Je wordt moeder en moet weer opzoek naar een nieuw evenwicht in je leven. Waar eindigt het moeder zijn en waar start je met jezelf te zijn?

Een pluspunt voor ons was dat we het geslacht van onze baby niet wilden weten. Een behoorlijk vreemde keuze hoorden we vaak in onze omgeving. Mij hielp het echter om me niet al te veel voorstelling te maken van de toekomst. Had ik me vooraf voorgesteld hoe het leven me ging afgaan met een jongen of een meisje was ik misschien meer teleurgesteld over het gevoel dat ik bij het moeder worden had.

Soms vraag ik me af waarom wij met z’n allen zo lijken te worstelen met de verschillende rollen waarmee we te maken krijgen? Toen ik onlangs nog eens aan het scrollen was op Instagram zag ik ineens het licht. Ik bekeek een filmpje van een of andere hoogzwangere influencer die het nodig vond een rondleiding te geven in de toekomstige babykamer. Toen ik die perfecte kamer zag alsook de zorgvuldig weggemaquilleerde donkere kringen onder haar ogen, wist ik het. Hier worden we niet gelukkig van. Al die pracht en praal heeft een keerzijde. Wat er perfect uitziet op film is imperfect achter de schermen. We proberen krampachtig een beeld op te hangen van een sprookjesbestaan dat we vergeten dat leven ook echt te beleven. Wat maakt het die baby uit dat hij slaapt op een roze matrasje en zijn gevoeg mag doen in een pampertje met roze hartjes?

Door de jaren heen zijn we ons als moeder meer druk gaan opleggen op gebieden die mijns inziens niet behoren tot de essentie van ons bestaan. Al sinds het bestaan van de mensheid worden er baby’s geboren. Hoe baby’s op de wereld komen is niet veranderd, het is de manier hoe we er zijn naar gaan kijken die maken dat het moederschap een zware opgave wordt. Perfecte haren, een fit gestel, een interessante job, een druk sociaal leven en dat allemaal vlot in combinatie met het moederschap. Niet moeilijk dat we moe zijn, dat we teleurgesteld zijn in hoe het moederschap uitdraaide. De verwachtingen liggen gewoonweg veel te hoog. En dat terwijl baby’s op de wereld komen met een open blik. Ze kennen geen Instagram perfectie en verwachten deze ook niet. Ze verwachten nog steeds dezelfde dingen van ons zoals ze dat ook deden bij onze moeders en grootmoeders. Een volle maag, voldoende rust en bovenal veel liefde en warmte. Het is iets wat wij als moeders allemaal kunnen geven. Daar hebben we geen perfecte kapsels voor nodig of een drukbezet leven, daar moeten we gewoon moeder voor zijn.

NIET SCHIETEN

1.5m was het deze avond. Van de douche tot aan de deur. Sinds ik besliste dat het einde verhaal was voor de borstvoeding zijn mijn borsten in protest. Nogal expliciet. Ze zijn niet akkoord met mijn beslissing. Dat laten ze telkens merken wanneer ik onder de douche sta. Dan laten ze plots zien dat borstvoeding wel vlot kan. Ze lijken te zeggen: ‘Kijk nu toch, als we zelfs objecten kunnen raken kunnen we dat babymondje toch ook voeden?’. Alleen was het te laat voor dit soort acties. Mijn besluit stond vast. Het was of borstvoeding en uiteindelijk uit een raam springen of flesjes en een poging doen mezelf bij elkaar te houden. 

Ik heb voor het tweede gekozen. Lijkt me vrij duidelijk, anders was deze blog ook niet ontstaan met deze depri-moeder in de hoofdrol. Borstvoeding, ik kan er geen hoofdstuk, maar een boek over schrijven. Omdat ik niemand wil vervelen met mijn boek over borstvoeding hou ik het vandaag bij een hoofdstuk. Weet alleen dat ik het echt zou kunnen, dat boek schrijven.

Dit hoofdstuk noem ik ‘Keuze’. Dat is het namelijk ook. Borstvoeding is een keuze. Soms voelt het een beetje als een opgedrongen keuze, maar het blijft een keuze. Daarmee bedoel ik dat je overal te lezen krijgt hoe geweldig en fantastisch borstvoeding is voor je baby, voor de band tussen moeder en baby, voor de maatschappij, voor je ecologische voetafdruk, voor de portemonnee. Allemaal zaken die ik zeker niet ga afstrijden, want verschillende onderzoeken toonden dat allemaal aan. Als moeder in spe heb je na het lezen van al deze folders al snel door dat als je het beste voor je baby wil borstvoeding een cruciaal element is. 

Het lijkt ook zo simpel. Vrouw met borst, baby met mond. Gewoon even op elkaar aansluiten en het systeem van voeden is begonnen. Allemaal heel natuurlijk, heel gewoon. Dat het ook wel eens niet simpel zou kunnen zijn, daar werd minder op ingegaan. Waarmee ik niet wil zeggen dat ik niet geïnformeerd werd. Ik ging naar de borstvoedingsavond van het ziekenhuis waar ze het hadden over tepelkloven, verstopte melkgangen, borstontstekingen en abcessen. Die werden kort besproken alsook wat je er mee moet doen.

Achterafgezien kan ik zeggen dat ik in die uitleg iets gemist heb. De nadruk op keuze. Borstvoeding blijft altijd een keuze. En als het te pijnlijk is omwille van tepelkloven, verstopte melkgangen, borstontstekingen en abcessen (ik ben het hele rijtje afgegaan) dan is het ook goed om over te gaan op flesvoeding. Als je mentale gezondheid eronder komt te lijden is het – denk ik – beter om over te gaan op flesvoeding dan vol te houden en vervolgens effectief uit een raam te springen. 

Ik ga het eerlijk toegeven, onze borstvoedingscultuur heeft me gekwetst. Ik ben lang gekwetst geweest. Als je echt heel erg je best doet voor iets, de pijn verbijt die niet verdwijnt met pijnstilling, je je baby niet goed verzorgt omdat je hoge koorts hebt en je dan beslist te stoppen omdat je mentale gezondheid in het gedrang komt, dan voel je je mislukt. Goede moeders geven borstvoeding. Dat is de onderliggende boodschap van alle folders en info die ik kreeg. Dat had ik er toch van gemaakt. Zelfs in de brochure over flesvoeding wordt in de halve pagina inleiding 2/3 besteed aan het nut van borstvoeding. Waarom? Waarom mogen we als moeder niet gewoon kiezen voor flesvoeding zonder schuldgevoel. Daar had ik het moeilijk mee en dat wil ik ook meegeven. In de beslissing die we maken moeten we ons nooit laten leiden door schuldgevoel. Soms word je vrienden met de borstvoeding, soms niet en soms leer je elkaar zelfs helemaal niet kennen. Een goede moeder is een gelukkige moeder. Met of zonder schietende borsten.

TELEPATHIE

Zeven maanden na mijn vorige kapperstrauma besloot ik het er nog eens op te wagen. Om twee redenen: ten eerste had ik vandaag echt geen zin om mijn haar te wassen en ten tweede moest er echt iets gedaan worden aan mijn ‘coupe Marina’. Blijkt dat wanneer je te lang in de zon zit met ‘coupe Moederschap’ het spoedig volledig misgaat. Ik was erin geslaagd gedurende zes maanden mijn hoofd in het zand te steken, maar kon ondertussen niet meer ontkennen dat deze situatie aangepakt diende te worden. 

Onbezonnen als ik was besloot ik een nieuwe kapper uit te proberen. Deze keer zonder baby. Mij gaan ze geen twee keer liggen hebben! Geen moederschapskapsel meer voor deze moeder. Bij die vorige kapper durfde ik geen stap meer binnen zetten. Mijn haar is nu net weer wat op lengte en dat laat ik me niet meer afnemen. Opnieuw had ik een duidelijk plan. De schaar blijft deze keer weg van mijn haren en die hoogblonde punten laat ik opnieuw kleuren richting mijn eigen bruine kleur die ondertussen weeral duidelijk te onderscheiden is van de rest. 

Dat plan werd echter opnieuw in de kappersvuilbak gegooid bij deze nieuwe kapper. Aangezien er toch wat grijze haren te bespeuren waren werd ik geadviseerd alles met 1 kleur te laten kleuren. Naast moeder ben ik nu dus ook echt oud, dacht ik bij mezelf. Met de kleur die ik tevens voorstelde zouden de hoogblonde punten ook snel weer verschijnen. Voor ik er goed en wel erg in had stond de kapster al een kleur te mengen en ik had geen idee welke.  Een uur later werd pijnlijk duidelijk dat ik ook deze keer niet kreeg waarvoor ik gekomen was. Ik denk dat ik deze coupe de naam ‘Gothic depressed’ ga noemen.

Sinds ik moeder werd lijkt het wel alsof kappers en ik niet meer op dezelfde lijn communiceren. Het lijkt alsof ze detecteren wat er vanbinnen in je omgaat en vinden het dan nodig dat de buitenwereld daar ook mee geconfronteerd kan worden. Naast het feit dat ik tegenwoordig in een nogal donker depressief humeur ben, heb ik bij deze ook een stempel op mij gedrukt die mensen al van ver kunnen zien. ‘Pas op! Depressieve vrouw in aantocht!’

Bij het verlaten van de kapper vraag ik me drie zaken af: Een: Als een ezel zich geen twee keer aan dezelfde steen stoot, wat zegt dat dan over mij? Twee: bestaan er kappers die geen non-verbale vuilbak bezitten?  En drie: zorgt mijn kapsel ervoor dat ik me goed voel of zorg ik daar zelf voor? En als ik daar zelf voor zorg, wanneer ga ik mezelf dan weer beter voelen? God weet dat ik mijn best doe. Ik aanvaard het feit dat ik zelf hulp nodig heb, ga naar de psychologe, doe de opdrachten, vraag hulp wanneer nodig. Maar mezelf aanvaarden is een ander paar mouwen. Dat is eigenlijk zelfs nog het moeilijkste. Er zijn namelijk zoveel nieuwe zaken die ik dien te aanvaarden. Moeder worden bracht mij een nieuw lichaam en ook een nieuw gemoed.

Tegenwoordig probeer ik vaker op een positieve manier naar mijn lichaam te kijken. Een tijd geleden bedacht ik me dat ik ook voor de komst van die baby al geen positief lichaamsbeeld had. Instagrammodellen en andere “influencers” maakten me onzeker. Hun buik is namelijk altijd net iets platter, hun huid net iets gaver, hun kledij net iets beter uitgekozen. Het zijn schoonheidsidealen die moeilijk te evenaren zijn. En wil ik wel tijd steken in het nastreven van dat schoonheidsideaal? Kan ik niet gewoon mooi zijn op mezelf omdat ik goed in mijn vel zit? Het is niet makkelijk, maar ik probeer “HET schoonheidsideaal” los te laten. Ik ga voor mijn eigen schoonheidsideaal. Een schoonheidsideaal met melkvlekken op de kleren die ik graag zie, met lange haren en een kleur die ondertussen weer al wat lichter is en een gemoed dat stilletjes aan wat blijer wordt. Een moeder die voetje voor voetje weer positiever in het leven komt te staan. Die kleren draagt die passen bij haar nieuwe figuur, een moeder met genoeg zelfvertrouwen om haar eigen ding te doen. Maar vooral ook een moeder die op zoek moet naar een nieuwe kapper.