Blog

MOEDERSCHAP

Het moederschap. Ik beeldde het me altijd in als een roze wolk vol zaligheid waar je opstapte om de meest zalige en verrijkende ervaring te kunnen beleven. Jammer genoeg voor mij, waren de ticketjes van die roze wolk uitverkocht op mijn dag van bevallen. Die van vlotte bevallingen en borstvoeding tevens ook. Het bevallingsleven zat me op dat gebied niet zo mee. Je zou me hier zelfs een pechvogel kunnen noemen.

Die baby van ons compenseert gelukkig veel, maar een makkelijke rit is het niet geworden. De ticketjes van mijn grijze wolk waren goedkoop, maar niet bevallig. Een zware bevalling en moeilijke start van de borstvoeding later ben ik met het resterende beetje energie dat ik nog had dan toch maar op mijn grijze wolk gestapt. Hallo Moederschap, u bent niet wat ik had verwacht!

De wereld van het Moederschap is een wereld vol verdoken geheimen. Zolang je er niet toe behoort krijg je voornamelijk de Wauw-verhalen te horen. De verhalen die je doen beslissen dat je ook een inwoner van die geweldige wereld wil worden.

Wanneer je dan bij dat clubje hoort, gaat er plots een totaal andere wereld van start. Zo merk je plots dat slapeloze nachten zich niet beperken tot een occasioneel nachtje doorgaan, maar dat er die eerste periode gewoon geen sprake is van een dag- en nachtritme zoals je het voorheen kende. Steekt dat even tegen. Met wat geluk slaap je eens 3u aan een stuk. Een geneugte die me de eerste weken zelden overviel. ‘Slaap inhalen’ zit er dan even niet in. Dat is pijnlijk, zie ik u denken? Wel, het is toch iets waar zo goed als elke kersverse ouder doormoet, zo blijkt. 

Het moet gezegd dat wanneer ik om 3u ’s nachts aan mijn 64^ste rondje rond de tafel begon (krampjes are a bitch) ik niet gauw dacht “Aaah zalig genieten”. Toen ik vervolgens weer in bed stapte met een verse lading geprakte koolbladeren op mijn borst tegen de ontsteking (stinkt echt vreselijk) dacht mijn man waarschijnlijk ook niet “ Aaaah zalig genieten”.  Het moederschap, het is een nieuwe wereld. Een rollercoaster vol situaties die je nooit dacht te beleven. Zoals wanneer je plots 2X per dag een uur onder de douche staat om je borsten te masseren met een elektrische tandenborstel. Dat zijn de momenten dat je denkt “Yes, living the life, het Moederschap is me echt op het lijf geschreven”. 

Nu alle gekheid op een stokje, naast alle vreemde situaties die ik ondertussen in mijn leven als moeder ben tegengekomen is er natuurlijk ook een derde gezinslid bijgekomen. Een baby die ervoor zorgt dat al die rare toestanden toch een bijzondere betekenis krijgen. Mijn depressiebril maakt het uiteraard soms wel uitdagend om de positieve kanten te zien, maar dan nog weet ik dat onze baby een aanwinst is binnen ons gezin. 

Het is voor onze kinderen dat we het doen, maar daarom hoeft het niet altijd met de glimlach.

HELDIN IN EIGEN LAND

In Depressieland ben ik een superheldin. Zoals alle echte superhelden heb ik een naam. Die luidt Anxiety Girl. Als Anxiety Girl heb ik verschillende kwaliteiten. Ik kan panikeren, stressen en angstig zijn als de beste. 

Wat houdt dat dan zo in, een superheldin zijn? Wel, mijn werk als Anxiety Girl is best vermoeiend. Allereerst zijn er de basisgedachten waar elke moeder wel eens mee te kampen krijgt. ‘Doe ik het wel goed?’, ‘Wil mijn baby nu slapen of eten?’, ‘Wil die nu een tutter of gewoon vastgehouden worden?’ en vooral ook ‘Waarom huilt die baby van mij en hoe kan ik hem sussen?’. Die basiszaken heeft Anxiety Girl onder controle. Meer nog, de superheldin gaat er met plezier zelfs nog verder op in. ‘Faal ik als moeder?’, ‘Ik ben een falende moeder!’, ‘Alle moeders kunnen dat en ik niet.’, ‘Ik ben een mislukking.’ En zo gaat het maar door.

Zo komt het dat ik op een bepaald moment alleen met mijn baby naar buiten kwam als die sliep om zo het stressniveau tot een minimum te beperken. Als die baby dan toch wakker werd en begon te huilen is het paniek. In de ogen van Anxiety Girl lijkt het dan plots of alle ogen richting de huilende baby gaan en naar de slechte moeder die er naast staat.  

Zoals elke superheldin kreeg Anxiety Girl ook superkrachten. Het gaat hier dan voornamelijk over die van de natte soort. De simpele zin ‘Wij hebben momenteel geen tafeltje vrij om u een koffie te laten drinken.’ is voldoende om de tranenvloed op gang te brengen. Ja, ook dit ben ik. Ik ben die moeder die buiten de koffiebar staat te huilen omdat er geen plaats is. Een moeder aan de rand. “Hallo allemaal, depressieve moeders mogen hier geen koffie drinken!” wil ik met mijn besnotterd gezicht naar binnen roepen. Maar hier sta ik dan. Buiten in de regen, met mijn baby en mijn hangborsten. Met mijn lijn die een streep werd en wat urine in de broek. Note to self: blijven denken aan die bekkenbodemoefeningen.

Ik voel dat ik wat aan het afwijken ben. Hier sta ik dus, buiten. Een hoopje moeder met haar baby. Binnen heeft iedereen het gezellig. Eigenlijk is het een mooie metafoor voor depressief zijn.  Binnen is een wereld van perfectie en schone schijn. #Instaforlife. Hierbuiten is het echte leven te doen. Het ouderschap met pieken en dalen. Met depressies en tranen en alsnog heel veel vreugde. Het is een vreemde wereld, maar die wereld is tenminste echt. 

Die baby van mij, die zie ik graag. En ik durf het nu ook toe te geven, maar dat heeft wel even geduurd. 7 maanden als ik exact moet zijn. Het is pas vanaf dat ik durfde toegeven dat het niet goed met me ging dat ik de band echt ben beginnen opbouwen met onze baby en onze baby voor de volle 1000% graag ben beginnen zien.

Nu mezelf nog opnieuw graag leren zien. Hoe lang zou ik daar over doen? Als ik de psychologe mag geloven is mijn herstel nu pas begonnen. Morgen wordt onze baby 9 maanden oud. Een bittere pil om te slikken. Na 9 maand fysiek ontzwangeren begin ik nu aan het mentale stuk. Ik hoef niet te werken naar een roze bril, maar een bril met heldere glazen. Gewoon een heldere kijk op het leven. Geen schone schijn, gewoon echtheid. En misschien word ik dan wel een Echte Heldin in eigen land.

‘MOE’DER

Moe zijn. Een fenomeen dat elke moeder wel kent. Het is niet voor niets dat er ‘moe’ voorkomt in moeder denk ik dan. Of de ‘va’ in vader ergens voor staat weet ik niet. Misschien kunnen we stellen dat ze ‘va’ak de dupe zijn van onze emoties. Wie weet?

Nu die ‘moe’ders. Daar hebben we 2 categorieën in. Je hebt de ‘moe’ders die moe zijn en dan heb je de moeders met zakken onder hun ogen waar je geen thee, maar koffie mee kan zetten.Het is dan ook geen geheim dat ik tot die tweede categorie behoor. De fond de teint die de kringen onder mijn ogen kan verbergen moet nog uitgevonden worden. Koffie is voor mij geen drank, maar een levenselixir. Zonder zou ik fysiek doodgaan. Of zo voelt het toch. Tijdens mijn zwangerschap was ik al doodmoe. Wist ik veel dat dat nog maar het voorproefje was. 

Degustatiemenu vermoeidheid was een interessante ervaring. Let wel, ik zeg hier interessant. Niet aangenaam. Elk niveau had namelijk zijn eigen nadeel. 

Niveau hoofdpijnvermoeidheid geeft hoofdpijn. Het niveau daaronder geeft je geen hoofdpijn, maar het gevoel dat er elke ochtend een tractor over je heen is gereden. En wat dan komt is de absolute waanzin: niveau zombie. Op dit niveau is je vermogen om te communiceren met de buitenwereld beperkt. Zo ook je concentratie- vermogen. Daarnaast krijg je ook fantasieën over hoe je je baby in een kamer legt en weg wandelt. Je piekert je zot en bent zo moe dat je niet meer slaapt. Proficiat, want voor deze moeder werd het Depressiedessert bovengehaald. Dessert Depressie is waterachtig en met een wrange nasmaak. Het is iets waar je niet bepaald gelukkig van wordt. Dixit mezelf. Not so very happy. 

Gelukkig valt dat nog te herstellen. Of zo hoor ik toch iedereen rondom mij: ‘Geef jezelf de tijd om te herstellen.’Als mijn herstel een zelfhulpgroep was zou ik die de naam Anonieme Depressieven geven. AD voor de vrienden. Hier bij de AD zitten we met verschillende vrienden rond de tafel. ‘Hallo, anticonceptie en vitaminesupplementen om de hormoon- en vitaminehuishouding weer op peil te brengen. ‘Ah, de professionele ondersteuning is er ook bij komen zitten.’ Vriend Slaap is weer te laat. Vervelend, want net die vriend heb ik nu heel erg nodig.

Ik slaap momenteel niet om 2 redenen. Als mijn baby slaapt lig ik te piekeren. En als mijn baby niet slaapt, slaap ik ook niet. Ergo, maximum 4u slaap per nacht voor deze moeder. Niet echt ideaal om te herstellen.Gelukkig zijn er anderen die kunnen helpen met het zoeken van vriend Slaap. Dank u slaapmedicatie en dank u liefdevolle man en familie die de nachten even willen overnemen om mijn herstel te bespoedigen. Eventjes geen slapeloze nachten meer voor mij. Deze moederdienst is tegenwoordig gesloten van 22u-11u. Lang, maar ik moet echt veel slaap inhalen.

En daarom vanaf nu: oogjes dicht, snaveltjes toe en dat ik het morgen weer wat beter doe. 

WAT ALS?

Wat als je moeder wordt en tevens ook depressief? Een soort van 2 voor de prijs van 1 situatie. Een optie waar je op voorhand niet zo mee bezig bent als je in de babywinkel kleertjes staat te kiezen voor je mini prutsie in wording. Toch is het een optie waar menig vrouw beroep op doet. Alleen lopen we daar niet zo mee te koop. Staat niet zo mooi in onze pinterest-babykamertjes natuurlijk. 

Ik zal je zeggen, als die optie zich voordoet moet je je laten helpen. Je kan denken dat je er zelf uitkomt, dat het maar een fase is. Maar om eerlijk te zijn. Het verandert te veel. Je relatie, jezelf, de relatie met je baby. Hulp, en dan heb ik het hier over professionele hulp, zorgt ervoor dat je er niet al te gehavend uitkomt. Dat je opnieuw kan opbouwen wat afgebroken werd door moeder te worden. 

Allereerst klinkt het eng, professionele hulp. Klinkt als een kale kamer, met een ongemakkelijke lederen bank waar je je ziel bloot legt aan een persoon die je niet kent, in stilte vanalles opschrijft en af en toe instemmend knikt. Klinkt als iets ongemakkelijks waar je liever voor past. 

Passen zat er voor mij niet meer in. Mijn man wist het, ik wist het. Alleen moest ik het nu ook echt gaan toegeven en hulp zoeken. Makkelijker gezegd dan gedaan. Via de gynaecologe kreeg ik het nummer van 2 psychologen. Een man en een vrouw. Ik weet niet waarom, maar in mijn leven kom ik vaak bij vrouwen terecht. Op school zat ik met overwegend meisjes in de klas, ik koos een vrouwelijk beroep, heb meer vriendinnen dan vrienden. Dus daarom dacht ik: “Simpel, ik kies voor de vrouwelijke psychologe;”. Weeral een dilemma minder in mijn gecompliceerde leven van pampers, flessen, dutjes en huilbuien.

Enkel nog de afspraak maken nu. Dat moet ik op een goede dag doen. Op dit ogenblik is de standaard van ‘goede dag’ behoorlijk laag. Lees: een droge dag in huilland. 2/5/2018 is zo’n dag. De baby werkt mee, we gaan een wandelingetje maken in het park en ik heb echt het gevoel dat ik me goed voel.

Achteraf gezien was zo’n telefoontje doen in het openbaar misschien niet de beste beslissing. Zodra de telefoon overging kreeg ik een prop in de keel en vervolgens heb ik me zo een beetje door het hele gesprek gesnotterd. Het is bijna een wonder dat uit dat gesprek een afspraak is voortgevloeid. Nu moet ik er misschien vanuit gaan dat psychologen getraind zijn in het ontcijferen van snotterige boodschappen. In ieder geval heeft deze psychologe er kaas van gegeten. Woensdag 8 mei it is!

Vandaag is het D-day. Of beter gezegd P-day, want dan ga ik echt naar de psychologe. Als ik muziek kon afspelen zou je nu iets onheilspellends horen. Ik besluit met de fiets te gaan. Een depressie op wielen denk ik onderweg. That’s me! Omdat ik slecht ben in het inschatten van tijd kom ik te laat. Niet veel, 10 minuten, maar ik stress er al helemaal over. Hier gaan we dan, aanbellen, naar binnen gaan, gaan zitten op de bank die best comfortabel zit. ‘Of ik iets wil drinken?’ ‘Plat water graag.’ Terwijl ik wacht kijk ik rond. Minder eng dat ik me had voorgesteld. Comfortabele bank, stijlvol interieur, warme sfeerverlichting. Hier kan ik me wel op mijn gemak voelen. 

Of ik even wil toelichten wat het probleem juist is? En dan komt het er allemaal uit, de zware zwangerschap, de lange bevalling met zeer pijnlijk einde, de moeilijke en pijnlijke borstvoedingsperiode, het slaaptekort, de concentratieproblemen, de slaapproblemen, het verlies van mezelf, de moeilijke band met mijn baby, de zelfmoordgedachten. Het kwam er allemaal uit. Gelukkig stonden er zakdoeken. Ik denk dat ik de halve doos heb leeg gesnotterd. 

Het was zwaar om het er allemaal uit te gooien, maar anderzijds was het zo’n opluchting om zonder oordeel te kunnen vertellen. Neutraal terrein. Dat is het eigenlijk wanneer je met een psychologe praat. En dat is net het goede eraan. Niet wikken en wegen met woorden, maar gewoon vertellen. 

‘Om te beginnen stel ik voor toch 2 keer per week af te spreken.’ ‘Goed’ zeg ik. Dat wil dan zeggen dat ik niet flauw ben, denk ik. Ik mag dus echt toegeven dat het niet goed met me gaat. Weer buiten stap ik opnieuw op mijn fiets. Hier zit ik dan, mijn depressie en mijn wielen. Wij gaan nog veel interessante tijden tegemoet. 

KOPZORGEN

3 Maanden na de bevalling vond ik dat het tijd werd voor een nieuwe coupe. Mijn haar was dan wel lang, maar het hing er behoorlijk triestig bij. Denk ‘coupe vogelnest’. Omdat ik toen nog maar wat graag aan de buitenwereld wilde laten zien dat alles best goed met me ging besloot ik dat kappersbezoek vast te leggen. Een kapper in de buurt leek me makkelijk en om die reden ging ik naar een kapper die ik nog niet kende. 

Vol goede moed stapte ik de kapper binnen met de baby. Ik was best zenuwachtig, want baby’s zijn behoorlijk onvoorspelbaar. De kapper gaf ik duidelijke instructies. Enkel knippen tot aan de schouders, niet korter. Ik wilde het er ook op wagen en vroeg om een nieuw kleurtje. Liet foto’s zien van de karamelkleur die ik wilde en was best tevreden met de duidelijke instructies die ik gegeven had. Wist ik veel dat deze kapper een veel groter toekomstbeeld voor mijn haren zag. Mijn instructies gooide hij snel non-verbaal in de kappersvuilbak. Zoveel haar had hij nog nooit gezien en daar wilde hij maar wat graag zijn schaar eens grondig inzetten. Zelf was ik me van weinig kwaad bewust. Ik was rustig aan het dommelen in die kapperstoel, door acuut slaaptekort dat één van de ongemakken is die samen met het ouderschap komen. 

Terwijl ik daar rustig in die kapperstoel zat hoorde ik in de verte de kapper het zilverpapier voor de kleuring weghalen en het volgende mompelen: ‘Het mocht toch een beetje lichter zijn, niet?’. Deze zin had me meteen alert moeten maken. Maar nee, deze versufte grijze wolk kon enkel nog knikken. Vervolgens zag ik haar langs alle kanten vliegen. ‘Jongens, deze kapper heeft er zin in.’ dacht ik nog. Iets te veel zin bleek achteraf. ‘Of hij het vanachter een beetje korter mocht knippen? Dan komt de kleur echt beter tot zijn recht’. Ik haalde mijn schouders op. Waarom niet? De kapper weet het best waarschijnlijk.  Verder was ik gewoon blij dat 1. de baby zich rustig hield en 2. ik me eindelijk weer wat vrouwelijker zou kunnen voelen na dit bezoekje. Want zeg nu zelf: enkele maanden na je bevalling voel je je nu niet meteen op en top vrouw. Wanneer ik in de spiegel kijk, zie ik een lichaam dat ik niet meer ken. Top-down gaat het als volgt: vogelnest, prominente dubbele kin, hangborsten, blubberbuik, striemen. Het detail over de situatie van mijn bikinilijn en benen hoef ik niet te schetsen denk ik, maar laten we stellen dat ‘vrouwelijk’ niet het woord is dat in deze zin past. Het enige dat ik op dat ogenblik nog kon omvormen tot vrouwelijk was dat vogelnest bovenaan. De juiste stijltang kon hier wonderen doen en met momenten hielp me dat er bovenop.  

Thuis toegekomen besloot ik de schade op te meten. En jongens, schade was er zeker. De kapper ziet een vrouw met haar baby en denkt: ‘Deze vrouw ga ik nu eens voorzien van een praktisch kapsel, want dat is toch wat iedere vrouw wil?’. Het antwoord is klaar en duidelijk: het is NIET wat deze vrouw wilde. Hier sta ik dan. Met mijn korte pittige blonde bob, mijn moederschapskapsel. Samen met mijn haren ben ik nu ook het laatste restje vrouwelijkheid verloren dat ik nog in mijn bezit had. 

Het klinkt misschien vreemd, maar vanaf dan is het voor mij echt begonnen. Vanaf dan was ik het laatste stukje van mezelf kwijt. Vanaf dan voelde ik me alleen nog moeder. En niets meer. Ik had het kostuum gekregen, nu enkel nog de rol spelen die me was toebedeeld. Vanaf dan had ik het gevoel dat alle andere aspecten van mezelf er niet meer toe deden. De maatschappij zag me als een moeder en zo zou ik me ook moeten gedragen vanaf nu. 

Ondertussen weet ik beter. Het een komt niet zonder het ander. Je kan geen goede moeder zijn als je jezelf volledig tekortdoet. Een goede moeder is voor mij nu een moeder die goed in haar vel zit. Een moeder die tijdig rust neemt, alsook tijd voor zichzelf. Een goede moeder is een tevreden moeder. Een goede moeder is geen perfecte moeder met een pittige bob, met perfecte plaatjes op instagram en facebook die steeds naar de buitenwereld toe moet zeggen hoe goed het wel niet gaat. Het is goed om soms even te zeggen dat het niet gaat. Het is goed om jezelf te zijn en het is goed om niet perfect te zijn. Als we maar tevreden zijn met wat we doen, kunnen we onszelf alleen maar gelukkiger maken.